Қуръоний яна бир мўъжиза – ДНК бўёғи
Эпигенетика ва «Аллоҳнинг бўёғи» – ДНК бизнинг ўзгармас қисматимиз эмас
Илгари инсоннинг генлари туғма ва ўзгармас деб ўйланарди. Лекин замонавий фан (эпигенетика) кўрсатишича, турмуш тарзимиз, ўй-фикрларимиз, одатларимиз ва еган-ичганларимиз генларимизга кимёвий белгилар («бўёқлар») қўшади. Бу белгилар генларнинг ўзгармагани ҳолда, уларнинг қайси бири ишлаши ёки ишламаслигини (тинч туришини) бошқаради. шунинг оқибатида Қуръондаги Тин сурасида билдирилган хабарнинг инсон ҳаётидаги натижаси намоён бўлади:
Бисмиллаҳир-роҳманир-роҳим.
لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ
Шубҳасизки, инсон (зоти)ни энг чиройли шаклда яратдик.
ثُمَّ رَدَدْنَاهُ أَسْفَلَ سَافِلِينَ
Кейин (қилмишлари туфайли) уни қабиҳларнинг энг қабиҳ ҳолатига қайтарамиз. (Тин сураси, 4-5 оятлар)
Жаноби Расулуллоҳ бежиз айтмаганки: “Ҳар бир туғилган бола соф фитратда туғилади”. Чақалоқнинг отасини дини ва миллатидан қатъи назар, бола соф фитратда – қалбида ғараз ниятисиз, тажовузкор ўйларсиз, соф ва тоза кўнгилли ҳолда туғилади. Кейинчалик, ўз танлови, эътиқоди ва ҳатти-ҳаракатлаи сабабли ё асл ва тоза фитратда қолади, ёки ўзини тубан ва разил аҳволга тушириб қўяди. Энди яна бир оятга эътибор берамиз:
«Аллоҳнинг дастури (эпигенетик муҳри билан шаклланганмиз). Аллоҳдан кўра гўзалроқ код дастурловчи ким бор?! Ва биз Унгагина қуллик қиламиз». (Бақара сураси, 138-оят)
Сўз замиридаги маъно: Араб тилидаги «сибға» (صِبْغَة) сўзи ўзак жиҳатидан бирор матони рангли суюқликка тўлиқ ботириб, унинг ҳар бир толасига қадар чуқур сингдиришни англатади. Имом Роғиб Исфаҳоний ушбу оятдаги «Сибғаталлоҳ» иборасини Аллоҳ таоло инсонга ато этган ақл ва соф туғма фитрат деб изоҳлаган. Илгари баъзи халқлар чақалоқни махсус сувга ботириб (чўқинтириб), уни «покланди ва муҳрланди» деб ишонишган. Қуръон эса бундай ташқи, сунъий маросимларни рад этиб, инсоннинг асл илоҳий пойдевори — Яратгувчи томонидан унинг вужудига сингдирилган соф фитратни илгари суради. шундай қилиб, бу оятдаги “бўёқ” сўзи инсон ДНКсига ва ундаги яхши ва ёмон бўёқлар алмашувига ишорат қилади.
Руҳий амалларнинг ҳужайрага таъсири
Аллоҳга юзланиб зикр қилиш, қалбни тозалаш, ҳалол-пок яшаш, тоза ниятли бўлиш ва гўзал ахлоқ билан яҳот кечириш шунчаки сўз ёки назария эмас экан. Улар биологик даражада танамизга таъсир қилиб, ичимиздаги қўрқув ва салбий кайфиятни бостириб (ухлатиб), раҳм-шафқат, хотиржамлик ва эзгуликни ташувчи яхши генларимизни фаоллаштиради.
Демак, буни икки хил таъсир ва якуний натижаси бор
– Ёвузликлар дунёвий стресс ва қўрқув бериши: Инсонни доимий ташвиш ва қўрқувда ушлаб, танани биологик жиҳатдан заҳарлайди.
– Илоҳий йўли (Аллоҳнинг бўёғи): Дин ва маънавият эса инсонни ўз табиатидаги энг мукаммал ҳолатга — Қуръонда айтилган «Аҳсани тақвим»га (энг гўзал шаклга) қараб йўналтиради.
Қисқа қилиб айтганда, инсон ўз қалбини, эътиқодини ва фикрларини нима билан «бўяши» унинг нафақат маънавий, балки жисмоний саломатлиги ва табиатига ҳам бевосита таъсир қилади. Соф ва тўғри маънавият инсондаги энг катта куч ва қудратдир, инсон тақдири ўз қўлидадир.




